نگرش بلاغی ها و نحوی ها به زبان

تفاوت نگرش نحوی­ها و بلاغی­ها به زبان سبب شده است تا هرکدام از منظری خاص به متن ادبی نگریسته، زوایای پنهان وآشکار آن را به گونه­ای متفاوت از دیگری تفسیر کنند. این تفاوت دیدگاه­ها، آثارکاربرد فراوانی در فهم متون ادبی داشته است. اهل بلاغت که بیشتر به روح و لطافت­های پنهان زبان چشم دوخته­اند، همواره به مباحثی از قبیل ایجاز، حذف، حصر وغیره پرداخته­اند، و اصولاً متن ادبی از دیدگاه آنان بخش­های نانوشتة فراوانی دارد که با ذوق ادبی قابل درک است؛ امّا نحوی­ها  بیشتر به ظاهر و جسم زبان توجه کرده­اند. این تفاوت نگرش در موضوعاتی مانند جمله­ی اسمیه و فعلیه، همزه استفهام، ضمیر فصل، جمله مستأنفه، و عطف جملة انشایی به جملة خبری و بر عکس، آشکار است؛ به گونه­ای که در توجیه این جملات هر گروه راهی متفاوت از دیگری در پیش گرفته­اند.